De huurmarkt voor middeninkomens stond lang onder druk: te duur om sociaal te huren, te krap om makkelijk in de vrije sector terecht te kunnen. Met de Wet betaalbare huur greep de overheid in om de zogeheten middenhuur te reguleren. Voor huurders en verhuurders verandert er het nodige.
Wat de wet regelt
De kern van de wet is dat het puntensysteem, dat voorheen vooral de sociale huur reguleerde, wordt uitgebreid naar de middenhuur. Daardoor geldt voor een grotere groep woningen een wettelijke maximale huurprijs, gekoppeld aan de kwaliteit en kenmerken van de woning. Bovendien werd het puntenstelsel dwingend: verhuurders mogen niet zomaar meer vragen dan het maximum.
Wat huurders merken
- Lagere maximale huren: voor woningen die onder de nieuwe grens vallen.
- Meer bescherming: het puntenaantal bepaalt dwingend de toegestane huur.
- Toetsing: betaal je te veel, dan kun je dat laten corrigeren.
Wat verhuurders merken
Voor verhuurders betekent de wet dat een deel van hun woningen onder de gereguleerde huur valt, met een lager rendement als gevolg. Critici waarschuwen dat sommige verhuurders daardoor woningen verkopen in plaats van verhuren, wat het huuraanbod kan verkleinen. Voorstanders wijzen op de betere betaalbaarheid voor huurders.
Een markt in beweging
De Wet betaalbare huur is een ingrijpende verandering die de balans tussen betaalbaarheid en aanbod opnieuw afstelt. Voor huurders is het verstandig om bij een nieuw contract te checken of de woning onder de regulering valt en of de huur klopt met het puntenaantal. Voor wie verhuurt, is het zaak de nieuwe grenzen goed te kennen. De effecten op het totale aanbod zullen zich de komende jaren uitkristalliseren.